Mein ganzes Leben lang habe ich den Toilettenblock falsch benutzt Mein ganzes Leben lang habe ich den Toilettenblock falsch benutzt Im Laufe unseres Lebens lernen wir ständig Neues, selbst bei alltäglichen Dingen. Kürzlich bemerkte ich, dass ich meinen Toilettenblock falsch verwendet hatte, was auch vielen anderen passieren könnte. Eine Freundin stellte fest, dass ihre Toilette trotz Reinigung unangenehm roch. Der Grund: Der Toilettensitz schloss nicht vollständig, da der Block falsch angebracht war. Wie viele von uns hing sie den Block einfach seitlich an den Rand, was den Deckel am korrekten Schließen hinderte. Die Lösung ist simpel: Statt den Block lose aufzuhängen, sollten die Befestigungselemente direkt unter den Toilettenrand eingesetzt werden. Das erfordert etwas Mühe, aber danach sitzt der Block perfekt, der Deckel schließt vollständig und Gerüche können nicht mehr entweichen. Zusätzlich bleibt die Toilette sauber, da der Block flexibel verschoben werden kann. Ein kleiner Trick mit großer Wirkung, der den Alltag spürbar erleichtert!

كرمon
mache ich genauso! Aber wie lässt sich dieses Problem vermeiden? Zum Glück ist die Lösung einfacher, als ich dachte, und sie hat meinen Alltag ein ganzes Stück erleichtert.
Das Geheimnis liegt in der richtigen Befestigung. Statt den Block einfach an den Rand zu hängen, sollte man die Befestigungselemente direkt unter den Toilettenrand einsetzen. Das erfordert ein wenig mehr Mühe, aber das Ergebnis ist beeindruckend. Der Block sitzt perfekt, der Deckel schließt vollständig, und die unangenehmen Gerüche gehören der Vergangenheit an. Außerdem lässt sich der Block bei Bedarf leicht verschieben – mal

Related Posts

Uncategorized

Na swoim przyjęciu urodzinowym mąż złapał mnie za tył głowy na oczach gości, wepchnął twarz w sałatkę Olivier i powiedział: „Usiądź i zamknij się, ty parweniuszu”. Siedziałam tam z twarzą w sałatce przez jakieś dwie sekundy. W ciągu tych dwóch sekund poczułam zimnego ziemniaka na policzku, jajko na twardo przy nosie, majonez we włosach. A potem – dłoń męża na karku. Ciężka. Przyciskająca. I jego głos nad głową: „Usiądź i zamknij się, ty mała cipo!” Szef mówi: „Słuchajcie!” I śmiech. Jego – najgłośniejszy. I jego trójka „przyjaciół” – Sierioga, Witka i Sasza. Sasza zakrztusił się śmiechem. Ich żony – Ola, Nadia i Lilja – milczały. Nie widziałam tego wtedy, z twarzą w sałatce, ale słyszałam. Cisza z ich strony była tak gęsta, że ​​słychać ją było nawet ponad śmiechem innych. Andriej cofnął rękę. Podniosłam głowę. Nie drgnęłam, nie krzyczałam, nie płakałam. Wyprostowałam się. Wzięłam białą serwetkę – zawsze używam serwetek materiałowych w święta, nauczyła mnie mama – i spokojnie, metodycznie zaczęłam wycierać twarz. Zapadła cisza. Andriej pierwszy przestał się śmiać – bo nie zareagował tak, jak się spodziewał. Prawdopodobnie spodziewał się łez, histerii, ucieczki do kuchni. Wtedy mógłby wzruszyć ramionami i powiedzieć: „Kobiety, czego się spodziewać? Nie rozumieją żartów”. I pił dalej. Ale nie uciekłem. Otarłem twarz. Poprawiłem włosy. Spojrzałem mu prosto w oczy. I powiedziałem cicho, spokojnie, tak żeby tylko on mógł usłyszeć: „Andriej. Jutro cię tu nie będzie”. Zaśmiał się cicho. „Co? To moje mieszkanie, idioto. Gdzie miałbym pójść?” Skinąłem głową. Uśmiechnąłem się – po raz pierwszy tego wieczoru. Dziwnym, spokojnym uśmiechem. „Zobaczymy”. Wstała od stołu. Poszła do kuchni. Wyjęła z szafki czysty talerz. Położyła na nim swój kawałek ciasta (sama je upiekłam, miodowe ciasto, i spędziłam nad nim sześć godzin). Przykryła go ręcznikiem. Dziękuję za przeczytanie tej części historii To dopiero część 1 – ciąg dalszy w komentarzach