Sebastian Ströbel hat klare Prioritäten gesetzt: Der Schauspieler, der im ZDF seit 2014 den Bergrettungsleiter Markus Kofler spielt, sagte in einem Interview, die Familie sei die Nummer eins – „immer, egal was ist“. Das Gespräch erschien am 29. Oktober 2026, dem Tag des Starts der 18. Staffel von „Die Bergretter“ um 20.15 Uhr im ZDF. Ströbel lebt mit seiner Frau Kristina, die er 2005 heiratete, und vier Töchtern in Hamburg. Für die Dreharbeiten ist er viele Wochen im Jahr in den Bergen von ihnen getrennt. Als Erfolgsrezept nennt er gegenseitige Unterstützung, „ein Geben und Nehmen“, das die Familie über die Jahre entwickelt habe. Für Freundschaften bleibt ihm nach eigener Aussage oft zu wenig Zeit: „Wenn man so viel arbeitet, fallen solche Dinge oft hinten runter, was mich traurig macht.“ Freie Zeit verbringe er „bei der Familie“. Die Folgen der 18. Staffel sind seit dem 22. Oktober 2026 im ZDF-Streaming abrufbar, das Finale steht für den 17. Dezember im Sendeterminplan.

كرمon

Rezept

Wie voraussetzungsvoll das ist, sagt er im selben Gespräch: „Aber das geht nur, wenn Gesundheit, viel Demut und Dankbarkeit dabei sind und man alle mitnimmt auf seiner Reise.“ Gesundheit nennt Ströbel darin als Bedingung, nicht als Beiwerk – die Balance gilt ihm nicht als Ergebnis, sondern als Aufgabe.

Deutlicher wird er, wenn es um die eigene Rolle geht. Wer den Erfolg an sich selbst hänge, warnt er, verliere die Basis:

„Wenn ich jetzt anfangen würde, mich als coolen Star zu sehen und mein eigenes Ding zu machen, würde es nicht

Related Posts

Uncategorized

Na swoim przyjęciu urodzinowym mąż złapał mnie za tył głowy na oczach gości, wepchnął twarz w sałatkę Olivier i powiedział: „Usiądź i zamknij się, ty parweniuszu”. Siedziałam tam z twarzą w sałatce przez jakieś dwie sekundy. W ciągu tych dwóch sekund poczułam zimnego ziemniaka na policzku, jajko na twardo przy nosie, majonez we włosach. A potem – dłoń męża na karku. Ciężka. Przyciskająca. I jego głos nad głową: „Usiądź i zamknij się, ty mała cipo!” Szef mówi: „Słuchajcie!” I śmiech. Jego – najgłośniejszy. I jego trójka „przyjaciół” – Sierioga, Witka i Sasza. Sasza zakrztusił się śmiechem. Ich żony – Ola, Nadia i Lilja – milczały. Nie widziałam tego wtedy, z twarzą w sałatce, ale słyszałam. Cisza z ich strony była tak gęsta, że ​​słychać ją było nawet ponad śmiechem innych. Andriej cofnął rękę. Podniosłam głowę. Nie drgnęłam, nie krzyczałam, nie płakałam. Wyprostowałam się. Wzięłam białą serwetkę – zawsze używam serwetek materiałowych w święta, nauczyła mnie mama – i spokojnie, metodycznie zaczęłam wycierać twarz. Zapadła cisza. Andriej pierwszy przestał się śmiać – bo nie zareagował tak, jak się spodziewał. Prawdopodobnie spodziewał się łez, histerii, ucieczki do kuchni. Wtedy mógłby wzruszyć ramionami i powiedzieć: „Kobiety, czego się spodziewać? Nie rozumieją żartów”. I pił dalej. Ale nie uciekłem. Otarłem twarz. Poprawiłem włosy. Spojrzałem mu prosto w oczy. I powiedziałem cicho, spokojnie, tak żeby tylko on mógł usłyszeć: „Andriej. Jutro cię tu nie będzie”. Zaśmiał się cicho. „Co? To moje mieszkanie, idioto. Gdzie miałbym pójść?” Skinąłem głową. Uśmiechnąłem się – po raz pierwszy tego wieczoru. Dziwnym, spokojnym uśmiechem. „Zobaczymy”. Wstała od stołu. Poszła do kuchni. Wyjęła z szafki czysty talerz. Położyła na nim swój kawałek ciasta (sama je upiekłam, miodowe ciasto, i spędziłam nad nim sześć godzin). Przykryła go ręcznikiem. Dziękuję za przeczytanie tej części historii To dopiero część 1 – ciąg dalszy w komentarzach