Wer oft negativ denkt, trainiert sein Gehirn zum Unglücklichsein…⬇️⬇️Das Gehirn ist ein äußerst flexibles Organ, das darauf ausgelegt ist, sich an die Bedürfnisse seines „Eigentümers“ in dessen Lebensumfeld anzupassen.

كرمon

„Epigenetik sagt: Nicht die Gene kontrollieren dich, du kontrollierst deine Gene! Und zwar so, wie du in der Beziehung zur Welt stehst! Der Geist ist der Interpret, das Gehirn ist der Chemiker, die Interpretation bewirkt unterschiedliche chemische Mischungen. Was auch immer du in der Welt siehst, es verursacht unterschiedliche chemische Mischungen. Die gelangen in dein Blut und verändern das Schicksal deiner Zellen! So einfach ist das mit der Verbindung zwischen Körper und Geist.“ (Bruce Lipton, Zellbiologe, USA)

Wer eine Negativspirale ändern möchte, braucht erst einmal Achtsamkeit, um zwischen Reiz

Related Posts

Uncategorized

Mój mąż sprowadził do domu swoją kochankę, by z nami zamieszkała. Tamtego wieczoru oświadczył: „To otwarte małżeństwo. Musisz to zaakceptować”. Nie protestowałam. Wykonałam tylko jeden telefon. Piętnaście minut później zadzwonił dzwonek. Do środka wszedł gość… Jego kochanka zastygła w bezruchu, wypuściła z ręki kieliszek wina i krzyknęła: „To mój mąż!”. Mój mąż wprowadził kochankę do naszego domu; niosła dwie walizki i butelkę szampana. Zanim wybiła północ, oboje mieli się przekonać, że wybrali niewłaściwą żonę, by ją upokorzyć. Siekałam bazylię w kuchni, gdy otworzyły się drzwi wejściowe. – Claire – zawołał swobodnie Daniel – poznaj Vanessę. Wyszłam do przedpokoju i zobaczyłam mojego męża – jesteśmy małżeństwem od jedenastu lat – stojącego obok olśniewającej brunetki w kremowym płaszczu i diamentowych kolczykach; miała minę kobiety przybywającej do hotelu, który – jak sądziła – należy do niej. Za nią stały dwie walizki. Spojrzałam na Daniela. – Dlaczego ona ma bagaż? Vanessa uśmiechnęła się pierwsza. Daniel – nie. Westchnął, jakbym sprawiała mu kłopot. – Bo ona tu zamieszka. Przez kilka sekund nie słyszałam nic poza brzęczeniem lodówki za moimi plecami. – Gdzie zamieszka? Daniel poluzował krawat. – Tutaj. Z nami. Vanessa przeszła obok mnie, lustrując wzrokiem dom. – Moje rzeczy mogą trafić do pokoju gościnnego na piętrze – powiedziała. Wpatrywałam się w Daniela. On się uśmiechnął. Ten uśmiech bolał bardziej niż sam romans. Trzy miesiące wcześniej znalazłam na wyciągu z karty kredytowej opłaty za hotel – karty, której, jak sądził Daniel, nigdy nie sprawdzałam. Potem przyszły późne powroty z pracy, nowa woda kolońska, telefon zabezpieczony hasłem. Wiedziałam. Po prostu nie konfrontowałam się z nim. Daniel wziął moje milczenie za głupotę. – Claire – powiedział, ściszając głos – jesteśmy dorośli. Vanessa daje mi szczęście. Mam dość ukrywania się. – A ja co mam zrobić? – Dostosować się. Vanessa nalała sobie szampana z butelki, którą przyniosła. Daniel wziął kieliszek. A potem wypowiedział zdanie, które najwyraźniej wcześniej przećwiczył. – To teraz otwarte małżeństwo. Musisz to zaakceptować. Prawie się zaśmiałam. Nie dlatego, że to było zabawne. Ale dlatego, że Daniel zapomniał o czymś ważnym. Ten dom nie należał do niego. Podobnie jak rachunek inwestycyjny finansujący jego firmę doradczą. A kobieta stojąca u jego boku wcale nie była tak wolna, jak mu się wydawało. O tym ostatnim szczególe dowiedziałam się cztery dni wcześniej. Położyłam więc ostrożnie nóż na blacie. – Żadnych sprzeciwów? – zapytała Vanessa z drwiącym uśmieszkiem. Daniel wyglądał na wyraźnie odetchniętego. – Wiedziałem, że w końcu zmądrzejesz. Sięgnęłam po telefon. Daniel zmarszczył brwi. – Do kogo dzwonisz? – Do kogoś, kto chyba powinien usłyszeć o naszym nowym układzie. Wybrałam numer. Mężczyzna odebrał po drugim sygnale. – Claire? – Tak. To wydarzy się dziś wieczorem. Chwila ciszy. A potem chłodny głos powiedział: – Będę za dziesięć minut. Rozłączyłam się. Vanessa nerwowo się zaśmiała. – Co to było? – Nic dramatycznego. Wróciłam do kuchni. Dokładnie piętnaście minut później zadzwonił dzwonek do drzwi. Daniel je otworzył. Do środka wszedł wysoki mężczyzna w ciemnoszarym płaszczu. Vanessa się odwróciła. Kieliszek szampana wyślizgnął jej się z palców i rozbił na mojej drewnianej podłodze. Z jej twarzy odpłynęła krew. A potem krzyknęła: – To mój mąż! I po raz pierwszy tego wieczoru Daniel przestał się uśmiechać… Ciąg dalszy w komentarzach