Na swoim przyjęciu urodzinowym mąż złapał mnie za tył głowy na oczach gości, wepchnął twarz w sałatkę Olivier i powiedział: „Usiądź i zamknij się, ty parweniuszu”. Siedziałam tam z twarzą w sałatce przez jakieś dwie sekundy. W ciągu tych dwóch sekund poczułam zimnego ziemniaka na policzku, jajko na twardo przy nosie, majonez we włosach. A potem – dłoń męża na karku. Ciężka. Przyciskająca. I jego głos nad głową: „Usiądź i zamknij się, ty mała cipo!” Szef mówi: „Słuchajcie!” I śmiech. Jego – najgłośniejszy. I jego trójka „przyjaciół” – Sierioga, Witka i Sasza. Sasza zakrztusił się śmiechem. Ich żony – Ola, Nadia i Lilja – milczały. Nie widziałam tego wtedy, z twarzą w sałatce, ale słyszałam. Cisza z ich strony była tak gęsta, że słychać ją było nawet ponad śmiechem innych. Andriej cofnął rękę. Podniosłam głowę. Nie drgnęłam, nie krzyczałam, nie płakałam. Wyprostowałam się. Wzięłam białą serwetkę – zawsze używam serwetek materiałowych w święta, nauczyła mnie mama – i spokojnie, metodycznie zaczęłam wycierać twarz. Zapadła cisza. Andriej pierwszy przestał się śmiać – bo nie zareagował tak, jak się spodziewał. Prawdopodobnie spodziewał się łez, histerii, ucieczki do kuchni. Wtedy mógłby wzruszyć ramionami i powiedzieć: „Kobiety, czego się spodziewać? Nie rozumieją żartów”. I pił dalej. Ale nie uciekłem. Otarłem twarz. Poprawiłem włosy. Spojrzałem mu prosto w oczy. I powiedziałem cicho, spokojnie, tak żeby tylko on mógł usłyszeć: „Andriej. Jutro cię tu nie będzie”. Zaśmiał się cicho. „Co? To moje mieszkanie, idioto. Gdzie miałbym pójść?” Skinąłem głową. Uśmiechnąłem się – po raz pierwszy tego wieczoru. Dziwnym, spokojnym uśmiechem. „Zobaczymy”. Wstała od stołu. Poszła do kuchni. Wyjęła z szafki czysty talerz. Położyła na nim swój kawałek ciasta (sama je upiekłam, miodowe ciasto, i spędziłam nad nim sześć godzin). Przykryła go ręcznikiem. Dziękuję za przeczytanie tej części historii To dopiero część 1 – ciąg dalszy w komentarzach – Page 30